Anglophile #1 (2018-2019)

In this edition:

Save the date
Murder Mystery Event Wild Success
A September night at Diever
In Memoriam: Jos van Meurs

SAVE THE DATE

Our first digital Anglophile is a fact! Sorry for the delay… We hope you enjoy the new format. And please don’t hesitate to contact us, whether it is to give us feedback, to send us a contribution for the next edition, or to just say hi.

In this first issue, we look back on a very successful murder mystery event, and we are looking forward to the lustrum celebration of the university of Groningen, which we can very conveniently combine with our own 20th anniversary. Save the date: 15 June 2019, for this is going to be a major party!

Finally, please share your ideas with us on anything that might make our Alumni Association bigger and better. We want to be a thriving community, and all of you are the essential elements that make us what we are.

Back to top

MURDER MYSTERY EVENT WILD SUCCESS

by Reinou Anker-Sollie

On Saturday 10 November the Alumni Association organised a Murder Mystery Event for its members in an upstairs room at Mr Mofongo. Only one of the board members had some experience with this, so it was quite the experiment! Luckily six young (GUTS) actors were willing to assist us with the event and gave the whole murder mystery an extra dimension. Inspector Napp was a wonderfully entertaining host and mentor to our members, guiding them in the right direction of which questions to ask. The suspects, Countess Flora, Lady Martha, Lady’s Martha’s husband Matthew Rawley, the cook Mrs Pratmore, the cook’s assistant Maisy, and Countess Flora’s former maid Miss Ryan, were forced to reveal several secrets, giving our members information on motives, opportunities and means. None of the suspects really liked the Earl and it was a good thing some of them didn’t actually like each other very much either (information gets spilled more easily, you see).

After ample of time to chat amongst themselves, tea or coffee and a delicious cake-in-a-jar, the mystery Death comes to Downturn commenced. The Earl of Grandham clearly died under suspicious circumstances and three rounds of interrogations and a round of snacks later, the seven teams had to indicate who they thought the murderer was and what the motive was. Thus, the Pinterton Ladies, The Dowagers, The Lads, The Maggie Smith Appreciation Society, Sleuth and co, the Miss Marples and the Ladies in Charge handed in their conclusions. Fortunately, three teams figured out the correct answer, so we even had to “draw” the winner, Sleuth and co, to award them with some tickets to the Diever theatre 😉.

Of the 26 participants a group of 11 stayed to enjoy dinner at Mr Mofongo, which gave them plenty of time to catch up over some scrumptious plates of food.

Hope to see you next time, we’ll try to organise something as original as this!
The board

Back to top

A SEPTEMBER NIGHT AT DIEVER

by Sanne Verhoef

On Saturday evening September 1, around 25 alumni found their way to the Shakespeare Theatre in Diever to enjoy a performance of King Lear, and perhaps even more importantly, an introduction to the play by our very own Hans Jansen. Luckily the weather turned out to be good, because the theatre is outside, which some people (meaning myself) hadn’t properly realised when enthusiastically accepting the invitation at the beginning of the year. The email with further information, including the advice to bring along blankets and raincoats, came after the weather had changed from tropically hot to a normal Dutch summer, and I was a bit worried. This worry turned out to be unjustified though, as the skies were clear and the only rain fell on stage, on poor King Lear after he lost his mind and was wandering around outside.

The introduction by Hans was definitely useful. He explained the plot of the play (that same morning in the train I had to ask my friend which play we were going to see again, so you can’t say that I came very prepared) and drew some interesting parallels with the present. Who knew it would be very apt to compare Donald Trump with Lear, with Mark Rutte acting as the jester? Hans also explained the rather unexpected setting of the play: a circus, with Lear as the ringmaster and his three daughters as trapeze artists. Without this introduction I think the first few minutes of the play would have been quite bewildering.

It sounds weird, setting a very serious and grave play (in which all but three characters have died by the end) in a circus, which is quite the opposite of serious. But somehow it works very well. Throughout the play there were a lot of references to the circus and clever small jokes, like Lear handing his daughters parts of a huge cake when dividing his country between them, and Kent (disguised as a Pierrot) fighting with a sword made out of one of those balloons that are usually turned into animals. Some scenes were even slapstick-like, for example when a servant had to climb a stepladder to put a letter in a mailbox held by a man on stilts, and when the noose turned out to be too high when they tried to hang the jester, played by a little person, and one of the executioners had to get down on hands and knees so the jester could stand on top of him.

Setting the play in a circus provided comic relief to the play and at some moments almost turned it into a comedy, but the sadness of the tragedy was also still there, especially at the final scene when Lear is holding his dead daughter Cordelia in his arms. This tricky famous scene, in which the old Lear needs to carry his daughter onto stage, was solved in a very clever manner by the way, by introducing a younger Cordelia that appeared throughout the play whenever Lear remembered her, and was probably quite a bit easier to carry than her grown counterpart.

I enjoyed the play a lot and it made me wonder what Shakespeare himself would have thought if he had been able to see this interpretation of one of his darkest plays, which despite it being set in something as unlikely as a circus, is still very recognisable as his play. Unfortunately, the last performance of King Lear in Diever will be over by the time you’re reading this, so you can’t go and see it for yourself, but I can only imagine that next year’s play will be just as good. I’m curious which one that will be!

Back to top

IN MEMORIAM JOS (JOHANNES CORNELIS) VAN MEURS
17 NOVEMBER 1925 – 25 AUGUSTUS 2018

Tekst en foto: Henk Dragstra, met dank aan Liesbeth Verpalen

Het eerste hoorcollege dat ik in 1964 als eerstejaars bijwoonde was een overzicht van de Engelse literatuur, en het werd gegeven door drs. J. van Meurs. Ik herinner me daarvan zijn wat hese stem, zijn ernst, en het boekje van John Burgess Wilson dat we moesten bestuderen. Jos, zoals ik hem later leerde noemen, was in 1961 lid geworden van het docentencorps van het Anglistisch Instituut. Hij had toen al een veelbewogen leven achter zich, waarvan ik pas iets gewaar werd toen hij jaren later werd uitgenodigd een autobiografisch stukje te schrijven voor het afdelingskrantje, Icebreaker.

Evenals een aantal van zijn collega’s was hij geboren en opgegroeid in toenmalig Nederlandsch Indië, een plek waaraan hij veel onvergetelijke herinneringen bewaarde. Zijn vader beheerde een afgelegen rubberplantage bij Kisaran op Noord-Sumatra, en Jos had er als speelkameraad alleen een oudere broer. Tijdens de Japanse bezetting en de nasleep ervan woonden de twee zoons bij wat Jos noemde “een nominaal pleeggezin” in Nederland, waar ze naar toe waren gestuurd voor hun middelbare opleiding. Maar de ouders waren achtergebleven en ervoeren wat zoveel Indische Nederlanders toen meemaakten. Voor Jos waren die jaren uiteraard ook traumatisch.

Na het Gymnasium werkte hij een tijd op kantoren van diverse ondernemingen, waar hij de Engelse correspondentie verzorgde. Toen hij de kans kreeg een universitaire studie te volgen begon hij met natuur- en scheikunde, maar daarin vond zijn wijsgerig ingestelde intellect geen bevrediging. Hij stapte over naar Engels, met Spaans en Filosofie als bijvakken. Als Harting scholar bracht hij een jaar in Schotland door, waar hij veel bergwandelingen maakte, een liefhebberij die hij later deelde met zijn gezin.

Terug op de arbeidsmarkt doceerde hij Engels in het middelbaar onderwijs, later ook bij de opleiding van MO-docenten. Aan de universiteit van Groningen werden destijds naast het academische traject ook een aantal MO-cursussen verzorgd, en zo belandde Jos op het Anglistisch Instituut, zoals de afdeling Engels toen heette. Onder het hoogleraarschap van David Wilkinson ging hij weldra ook academische colleges literatuur verzorgen. Hij was inmiddels getrouwd met Netty Teeuwen, en ze kregen drie kinderen.

In de bestudering van literatuur kon Jos natuurlijk veel van zijn spirituele belangstelling uitleven, bijvoorbeeld in de profetische geschriften van William Blake. Daarnaast werd hij geboeid door de leer van de Zwitserse psycholoog Carl Jung. Dat was niet zomaar een hobby van hem. Toen ik een tijd met een burnout thuis zat schreef hij me, in een welkome brief:

“Ongeveer op jouw leeftijd ging ik door een periode in mijn leven dat ik het niet meer zag zitten. Later heb ik van Jung geleerd dat een geestelijke crisis niets ongewoons is en in feite een teken kan zijn van psychische groei in wat Jung het ‘individuatieproces’ noemt, i.e. ‘jezelf’ vinden. Dat was ’n heel troostende gedachte.”

Die opvatting is nu gemeengoed, maar was destijds opmerkelijk, en ook voor mij troostend. Hoezeer Jos’ literaire visie met Jungiaanse ideeën was verweven bleek toen hij samen met een docent van Duits de werkgroep Literatuur en Psychologie oprichtte. En zijn academische proefschrift (1988) was een kritische bibliografie van Jungiaanse literatuurkritiek.

Als docent en collega was Jos bescheiden maar consciëntieus en zeer aanspreekbaar, en speelde hij een onopvallende maar belangrijke rol. Omdat de twee hoogleraren op de afdeling elkaar niet lagen bleven veel coördinatie- en beleidstaken voor anderen liggen. Zo heeft er een tijdlang de “commissie BMW” gefunctioneerd, bestaande uit Bert Wedema namens de sectie MTK, Gerrit Bunt namens OTL, en Jos namens MLK, een commissie die samen met Jan Posthumus zorg droeg voor het praktische reilen en zeilen van de afdeling.

Jos’ proefschrift was behalve de kroon op zijn werk ook de afsluiting ervan: rond 1988 maakte hij gebruik van de zogenaamde VUT-regeling. Hij is zich toen naast het Jungiaanse gedachtegoed gaan verdiepen in het Boeddhisme. Op 92-jarige leeftijd eindigde wat zijn nabestaanden beschrijven als “zijn niet aflatende spirituele en intellectuele speurtocht naar de zin en betekenis van het leven”. Hij is in besloten kring gecremeerd.

Back to top